Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013

Ερντογάν ο... Μεγαλοπρεπής: Θέλει ανατολική Θράκη με τη Θεσσαλονίκη μέσα!


Ερντογάν ο... Μεγαλοπρεπής: Θέλει ανατολική Θράκη με τη Θεσσαλονίκη μέσα!

Όση καλή πρόθεση και αν έχει κανείς, ώστε, βασιζόμενος στις ρήσεις περί ελληνοτουρκικής φιλίας, να μην καταλογίσει σκοπιμότητα στον Ταγίπ Ερντογάν, δεν μπορεί να μην αντιμετωπίσει με ανησυχία και προβληματισμό, τουλάχιστον, τις τελευταίες δηλώσεις του Τούρκου πρωθυπουργού περί της Θράκης.
Και αυτό, γιατί, κατά την τριήμερη περιοδεία του στη Θράκη και σε ομιλία του από την πόλη της Κεσάνης, κοντά στα ελληνοτουρκικά σύνορα, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας επέστησε την προσοχή στο γεγονός ότι η Θράκη κατέχει μια ξεχωριστή σημασία. Και τόνισε: «Βρισκόμαστε στον τελευταίο σταθμό του τριήμερου μαραθώνιου στη Θράκη, το φινάλε του οποίου είναι σήμερα στην Κεσάνη. Η Θράκη μας αγκάλιασε και από δω από την Κεσάνη εκφράζω τις ευχαριστίες μου στον κόσμο που κατέκλυσε τις πλατείες και μας άνοιξε την καρδιά του». Η ουσία όμως των λόγων του εντοπίζεται στις αμέσως επόμενες φράσεις του. «Για μας, η Θράκη έχει ιδιαίτερη σημασία και έννοια. Η Θράκη ταυτόχρονα είναι Θεσσαλονίκη, ταυτόχρονα είναι Κομοτηνή, ταυτόχρονα είναι Ξάνθη, ταυτόχρονα είναι Deliorman (Ντόμπρουτζα), είναι Kircaali (Καρτζαλί, πόλη της Βουλγαρίας), είναι Vardar (Βαρδάρης) και, αν πάμε πιο πίσω, Θράκη είναι ταυτόχρονα Σκόπια, Πρίστινα, Prizren (Πρίζρεν στο Κόσοβο), είναι Σαράγεβο» τόνισε. Και συμπλήρωσε: «Η Θράκη είναι η ζωντανή κοινή ιστορία μας στην Ευρώπη. Είναι εκπρόσωπος του παρελθόντος μας σ' αυτή τη γεωγραφία. Σήμερα, στη γεωγραφική περιοχή των Βαλκανίων, στο επίκεντρο των σχέσεών μας βρίσκεται η Θράκη μας με την Αδριανούπολη, το Τεκίρνταγ, το Κιρκλάρελι και βέβαια την Κωνσταντινούπολη».

Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2013

Οριζόντια διαγραφή χρεών των πολιτών της αποφάσισε η Ισλανδία!

-«Επιλέξαμε τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα έναντι των τραπεζών»
-  Με αυτή την "ανεύθυνη" δήλωση οι Ισλανδοί κάνουν ακριβώς το αντίθετο από την Ελληνική κυβέρνηση, που αγωνιά για το πώς θα περάσει χωρίς απώλειες τον νόμο των κατασχέσεων χωρίς απώλειες και αδιαφορεί για τις επιπτώσεις στην Ελληνική κοινωνία.

- Προφανώς οι Ισλανδοί είναι ανεύθυνοι και δεν έχουν σχέση με τους δικούς μας.


Σε όλη την Ευρώπη, έχει κάνει αίσθηση η απόφαση της κυβέρνησης της Ισλανδίας να διαγράψει τα χρέη των νοικοκυριών από στεγαστικά δάνεια, σε ποσό μεγαλύτερο των 24.000 ευρώ για κάθε σπίτι.

Το κόστος του σχεδίου αποτιμάται άνω των 900 εκατ. ευρώ και θα διαρκέσει τέσσερα χρόνια.

Ο ίδιος απάντησε ότι μας είχε σερβιριστεί η θεωρία ότι όσο πιο απορρυθμισμένη και ελεύθερη η αγορά, όσο πιο πολύ ιδιωτικοποιείς, όλοι θα ευημερούν και όλοι θα είναι ευτυχισμένοι. Αυτό όμως ήταν μια ιδεολογία που μας το παρουσίαζαν ως οικονομική επιστήμη. Βέβαια, συνέχισε ο Ισλανδός Πρόεδρος, όταν κατέρρευσαν οι τράπεζες, καταλάβαμε ότι αυτή η φόρμουλα ήταν δηλητηριώδης και επικίνδυνη.


Η Ισλανδία έχει ξεκινήσει ένα τεράστιο πρόγραμμα ελάφρυνσης χρέους για τα νοικοκυριά. Οι επικριτές λένε ότι το πρόγραμμα, αξίας περίπου ενός δισεκατομμυρίου ευρώ, θα μπορούσε να βλάψει την πιστοληπτική της ικανότητα, ακόμα και να τρομάξει τους ξένους επενδυτές. Αλλά ο πρωθυπουργός της Ισλανδίας πιστεύει ότι ο κίνδυνος αξίζει. «Τα άμεσα οφέλη θα φτάσουν σε σχεδόν 80% των ισλανδικών νοικοκυριών, αλλά τα έμμεσα οφέλη που θα φτάσουν στον καθένα. Θα αυξηθεί η οικονομική ανάπτυξη και η αγοραστική δύναμη», δήλωσε ο David Sigmundur Gunnlaugsson
 

Η Ισλανδία ανακάμπτει με αργούς ρυθμούς από την βαθύτερη οικονομική κρίση της Ιστορίας της, αλλά πολλά νοικοκυριά επιβαρύνθηκαν με υποθήκες που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να αποπληρώσουν, συμπιέζοντας τις καταναλωτικές δαπάνες και την οικονομική ανάπτυξη. Η κυβέρνηση σχεδιάζει να παράσχει στους ιδιοκτήτες ακινήτων σχεδόν μισό δισεκατομμύριο ευρώ σε άμεσες απομειώσεις του χρέους των στεγαστικών δανείων και να δώσει σχεδόν άλλο τόσο σε φορολογικές απαλλαγές για διάστημα τριών ετών. Η συμφωνία αυτή ισούται με το 9% της Ισλανδικής οικονομίας που αποτιμάται σε δέκα δισεκατομμύρια ευρώ. 
 

Τρίτη 3 Δεκεμβρίου 2013

Τελείωσαν τα ψέμματα – Είτε χρεοκοπία είτε δραχμή για την Ελλάδα

Τελείωσαν τα ψέμματα – Είτε χρεοκοπία είτε δραχμή για την Ελλάδα'Μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια, η Ελλάδα ή θα χρεοκοπήσει ή θα εξέλθει από το ευρώ ή και τα δύο. Η τακτική της ΕΕ να εθελοτυφλεί και να δίνει παρατάσεις στα δάνεια με μεγαλύτερες διάρκειες και χαμηλότερα επιτόκια, φτάνει στο φυσικό της τέλος'' εκτιμούν οι Financial Times.
Γερμανία: Απροετοίμαστη για την επερχόμενη κρίση
Ένα δύσκολο πείραμα: Φανταστείτε μια συμφωνία συγκυβέρνησης μεταξύ των Συντηρητικών και των Εργατικών στην Βρετανία. Ή -έλεος- των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ. Δυσάρεστο και απίθανο.
Όμως στην Γερμανία αυτοί οι «γάμοι ελεφάντων» μεταξύ μεγάλων αντιπάλων αποτελούν κομμάτι της καθημερινής πολιτικής. Και αυτό που πέτυχαν τα αντίπαλα πολιτικά κόμματα της χώρας την περασμένη εβδομάδα με την συμφωνία ευρύ συνασπισμού, εντέλει, δεν ήταν κακό.
Η προγραμματική συμφωνία ανάμεσα στους Χριστιανοδημοκράτες της καγκελαρίου Angela Merkel και οι Σοσιαλδημοκράτες, είναι λίγο περίπλοκη. Στις 185 σελίδες, αναφέρει την λέξη «ανταγωνιστικότητα» 42 φορές, η Γερμανία πραγματικά θέλει όλοι στον κόσμο να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί έναντι όλων.
Σε κάθε περίπτωση, τα κόμματα συμφώνησαν σε έναν κατώτατο μισθό και ένα μετριοπαθές επενδυτικό πρόγραμμα. Δεν θα ανεβάσουν τους φόρους. Δεν θα αυξήσουν την λιτότητα. Δεδομένου ότι η χώρα κατηγορείται ότι έχει υπερβολικά πλεονάσματα αποταμίευσης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Σίγουρα δεν είναι τόσο κακό όσο θα μπορούσε να είναι.
Το πρόβλημα δεν είναι η συμφωνία. Είναι ότι η πολιτική τάξη είναι απροετοίμαστη για όσα θα συμβούν στα επόμενα τέσσερα χρόνια. Η μεγάλη απειλή για την Γερμανία στα επόμενα τέσσερα χρόνια δεν θα είναι το δημογραφικό, αλλά η εξελισσόμενη κρίση χρεών στην ευρωζώνη.
Ανεξάρτητα από το ποιο σενάριο επίλυσης της κρίσης θα επικρατήσει, ορισμένες υποσχέσεις που έχουν δοθεί στους ψηφοφόρους, δεν θα τηρηθούν.
Μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια, η Ελλάδα ή θα χρεοκοπήσει ή θα εξέλθει από το ευρώ ή και τα δύο
Ας πάρουμε ένα απλό δείγμα από τις ειδήσεις της περασμένης εβδομάδας. Ο ΟΟΣΑ προβλέπει ότι το ελληνικό χρέος θα σταθεροποιηθεί στο 160% του ΑΕΠ το 2020. Η ΕΕ και το ΔΝΤ στηρίζουν όλα τα δεδομένα του προγράμματος διάσωσης στο στόχο να είναι 124% του ΑΕΠ. Μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια, η Ελλάδα ή θα χρεοκοπήσει ή θα εξέλθει από το ευρώ ή και τα δύο. Η τακτική της ΕΕ να εθελοτυφλεί και να δίνει παρατάσεις στα δάνεια με μεγαλύτερες διάρκειες και χαμηλότερα επιτόκια, φτάνει στο φυσικό της τέλος.
Η τακτική της ΕΕ να εθελοτυφλεί και να δίνει παρατάσεις στα δάνεια με μεγαλύτερες διάρκειες και χαμηλότερα επιτόκια, φτάνει στο φυσικό της τέλος
Υπάρχουν επίσης ειδήσεις για ενοχλητική ενίσχυση των αποπληθωριστικών πιέσεων στην ευρωζώνη. Η ΕΚΤ δήλωσε ότι η ανάπτυξη υπό τον ευρύτερο δείκτη της παροχής χρήματος υποχώρησε και πάλι τον Οκτώβριο. Ο δανεισμός από τις τράπεζες προς τον ιδιωτικό τομέα συρρικνώνεται με κλιμακούμενους ρυθμούς.
Εκείνο που γενικά δεν αντιλαμβάνονται οι Γερμανοί πολιτικοί, είναι ότι η στάση τους όσον αφορά την προτεινόμενη τραπεζική ένωση της ευρωζώνης, συμβάλλει στην πιστωτική αποστράγγιση και στην επιμονή της. Η ΕΚΤ θα αρχίσει την επιθεώρηση ποιότητας ενεργητικών, την βαθιά μελέτη των τραπεζικών ισολογισμών, την οποία θα ακολουθήσουν τον επόμενο χρόνο τα stress tests.
Στην λήξη αυτής της άσκησης, οι μεγαλύτερες 130 περίπου τράπεζες της ευρωζώνης, ίσως θα πρέπει να αντλήσουν 100 δισ. ευρώ σε φρέσκα κεφάλαια. Η γερμανική πολιτική ελίτ τάσσεται ακλόνητα ενάντια στις ενέσεις κεφαλαίου από τον μηχανισμό διάσωσης (European Stability Mechanism), παρά μόνο υπό ακραίες καταστάσεις.
Όπως είναι αναμενόμενο, οι τράπεζες προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν τα κεφάλαια που θα χρειαστεί να αντλήσουν, μειώνοντας τα ριψοκίνδυνα ανοίγματά τους προς ιδιώτες πιστωτές. Είναι λογικό να περιμένουμε ότι θα συνεχιστεί η πιστωτική αποστράγγιση, για όσο εκτελείται η προσαρμογή του τραπεζικού τομέα, σίγουρα όλο το 2014.
Η ΕΚΤ, εν τω μεταξύ, κοντεύει να εξαντλήσει τα συμβατικά νομισματικά εργαλεία της. Μπορεί να φτάσει μέχρι τα άκρα με κάποιο σχέδιο που προβλέπει «χρηματοδότηση έναντι δανεισμού» ή πιο μακροπρόθεσμες επιχειρήσεις ρευστότητας ή ίσως και μια ακόμη μικροσκοπική μείωση επιτοκίων. Αλλά αυτά δεν θα φτάσουν για να αντιμετωπιστούν οι αποπληθωριστικές πιέσεις λόγω της πιστωτικής κρίσης, ούτε η προσαρμογή των τιμών και των μισθών στον Νότο, χωρίς αντισταθμιστική προσαρμογή στον Βορρά.
Η ευρωζώνη μπορεί να κινδυνεύσει από το σενάριο που πρόσφατα περιέγραψε ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Lawrence Summers –μια «αιώνια στασιμότητα» με μονίμως αρνητικά πραγματικά επιτόκια. Είναι δύσκολο να φανταστούμε πώς θα μπορούσε να επιβιώσει μια αποκεντρωμένη νομισματική ένωση όπως η ευρωζώνη, σε τέτοιες συνθήκες.
Αν ο κ. Summers έχει δίκιο, η ευρωζώνη είναι νεκρή.
Η ΕΚΤ έχει όμως μια εναλλακτική πορεία δράσης. Θα μπορούσε να αγοράσει μεγάλα κομμάτια του χρέους της ευρωζώνης. Δεν πρέπει να μπερδεύουμε αυτή την υπόθεση με τα Outright Monetary Transactions – την υπό προϋποθέσεις δυνατότητα έκτακτης αγοράς κρατικών ομολόγων που μπορεί να μην εκτελεστεί ποτέ. Η ΕΚΤ θα μπορούσε να συμπληρώσει αυτό το πρόγραμμα με ένα πρόγραμμα πιστωτικής χαλάρωσης ή ποσοτικής χαλάρωσης, για να κατεβάσει τα μακροπρόθεσμα επιτόκια.
Το μεγάλο πολιτικό ερώτημα, είναι πώς θα προσαρμοστεί η γερμανική πολιτική τάξη και το συνταγματικό της δικαστήριο, σε μια τέτοιου τύπου επίλυση της κρίσης. Δεν θα είναι συμβατή με την υφιστάμενη πολιτική ή νομική κοινή συνισταμένη.
Δεν είμαι απαισιόδοξος για την ποιότητα αυτού του ευρύ συνασπισμού. Πιστεύω ότι οι υπουργοί σε γενικές γραμμές θα είναι πιο ικανοί από εκείνους που αποχωρούν. Θα έχουμε τους καλύτερους παίκτες από τις καλύτερες ομάδες. Αλλά οι μεγάλοι συνασπισμοί είναι παραδοσιακά κυβερνήσεις «μελισσών». Κάνουν τις δουλειές που πρέπει. Είναι καλοί για έργα όπως οι συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις, αλλά άχρηστοι αν χρειαστεί να μεταβάλλουν την κοινή γνώμη σε ευαίσθητα θέματα, γιατί κάθε κόμμα φοβάται μην παραγκωνιστεί από το άλλο.
Για αυτό, και οι δύο πλευρές μπορούν να επαναπαυθούν συμφωνώντας στις κόκκινες γραμμές όσον αφορά την κρίση στην ευρωζώνη: Όχι κοινά ταμεία εκκαθαρίσεων, όχι έξωθεν εισβολή στο γερμανικό σύστημα αποταμιευτικών τραπεζών, όχι ευρωομόλογο, όχι αυτό, όχι το άλλο. Η δυσκολότερη δουλειά που θα κληθούν να κάνουν, θα είναι να βρουν κάποιο τρόπο να πουν «ναι».
Yahoo